Nýtslan av streymkaðalum er yvir eina øld aftur í tíðina. Í 1879 pakkaði amerikanski uppfinnarin T. A. Edison jute um ein koparstong, tráðaði hann í eitt jarnrør og fylti hann síðani við eini asfaltblanding til at skapa ein kaðal. Hann setti upp hendan kaðalin í New York, og var undangongumaður í streymflutningi undir jørð. Árið eftir fann bretski uppfinnarin Callender uppá asfalt-impregnerað pappír-isoleraðan streymkaðal. Í 1889 legði bretski uppfinnarin SZ Ferranti ein 10 kV oljupregneraðan pappírsbjálvaðan kaðal millum London og Deptford. Í 1908 kláraði Bretland eitt 20 kV kaðalnet. Streymkaðlar gjørdust alsamt meira brúktir. Í 1911 setti Týskland upp 60 kV háspenningskaðlar, og tað var byrjanin til menningina av háspenningskaðlum. Í 1913 mentist týski uppfinnarin M. Hochstedt fasu-skærmaðir kaðalar, sum betraðu um elfeltsbýtið innan kaðalin og burturbeindu tangensiella álag á isoleringsflatanum, og tað var ein málsteinur í menningini av streymkaðlum. Í 1952 setti Svøríki upp 380 kV ultra-háspenningskaðlar á sínum norðara virki, og tað var fyrsta nýtslan av ultra-háspenningskaðlum. Í áttatiárunum vóru 1100 kV og 1200 kV ultra-háspenningsstreymkaðlar framleiddir.
